میراث یک قرن اعتبار در بندِ معامله‌ اینفانتینو و ترامپ!

فدراسیون بین‌المللی فوتبال (FIFA) که در سال ۱۹۰۴ با هدف ایجاد یک زبان مشترک جهانی از طریق ورزش تأسیس شد، امروز پس از گذشت بیش از یک قرن، با بزرگترین بحران مشروعیت خود دست‌ به‌ گریبان است.
فیفا از مجمعی متشکل از هفت کشور اروپایی به امپراتوری جهانی با ۲۱۱ فدراسیون عضو بدل شده که جام جهانی‌اش پربیننده‌ترین رویداد است. اما این ثروت و قدرت، فیفا را به عرصه‌ای برای آزمونِ بزرگ میان «استقلال ورزشی» و «نفوذ سیاسی» تبدیل کرده است.
بحران کنونی فیفا، فراتر از یک چالش مدیریتی، به یک بحران هویت تبدیل شده است. اگرچه فیفا بر اساس اساسنامه خود موظف به بی‌طرفی سیاسی است، اما اقدامات اخیر مدیریت ارشد تحت ریاست جیانی اینفانتینو، این اصل را به شدت زیر سؤال برده است. نزدیکی بی‌سابقه و علنی اینفانتینو به دونالد ترامپ، از حضور در مراسم تحلیف او گرفته تا نمایش مکرر رابطه‌ «دوستی بزرگ» با وی، فراتر از دیپلماسی ورزشی معمول، به نظر می‌رسد. این پیوند سیاسی زمانی به اوج جنجال تون بلاگ رسید که اهدای «جایزه صلح فیفا» (FIFA Peace Prize) در دسامبر ۲۰۲۵، درست پس از نارضایتی ترامپ از دریافت جایزه نوبل، و اهدای آن در مراسم قرعه‌کشی جام جهانی ۲۰۲۶، بوی سیاسی‌کردنِ ابزارهای فیفا را داد. حتی تلاش‌های ادعایی برای دخالت در تصمیمات قضایی، مانند لغو محرومیت فولارین بالوگان به درخواست ترامپ، نشان داد که چگونه «خط قرمز» استقلال نهادهای قضایی فیفا می‌تواند تحت فشار قدرت‌های سیاسی جابه‌جا شود.
این اقدامات نشان‌دهنده تضادی ساختاری است: فیفا برای زنده ماندن و حفظ انسجام ۲۱۱ کشور با نظام‌های سیاسی متضاد، نیاز مبرم به بی‌طرفی دارد؛ اما در عمل، به نظر می‌رسد سازمان برای حفظ قدرت و ثروت، در حال تغذیه از سیاست است. هرگاه فیفا به سمت حمایت از یک جریان سیاسی خاص متمایل شود، عدالت ورزشی رنگ می‌بازد و اعتماد اسپانسرها و افکار عمومی که ستون‌های بقای این سازمان هستند، فرو می‌ریزد. تجربه تلخ فساد سال ۲۰۱۵ به ما آموخت که وقتی فیفا به یک «قدرتِ بدونِ ناظر» تبدیل شود، آبرویش به‌سرعت فرو می‌پاشد. در نتیجه، برای بازگشت به جایگاهِ «داور عادل و مستقل»، رئیس بعدی فیفا باید به‌ جای بیانیه‌های دیپلماتیک، بر اصلاحاتِ سخت و ساختاری تمرکز کند. اولین گام، ایجاد یک فاصله‌گذاری راهبردی و ملموس با رهبران سیاسی است؛ به گونه‌ای که ارتباطات ضروری با دولت‌ها، هرگز به «وابستگی نمایشی و شخصی» تبدیل نشود. در مرحله بعد، استقلالِ نهادهای قضایی و کمیته‌های اخلاقی باید در عمل تضمین شود تا هیچ قدرتی، چه یک رئیس فدراسیون و چه یک رئیس‌جمهور، نتواند در احکام انضباطی یا نتایج ورزشی مداخله کند. این اصلاحات تنها زمانی معتبر خواهند بود که با شفافیت مالی مطلق و پاسخ‌گویی در برابر خطاهای گذشته همراه شوند. در نهایت، آبروی فیفا نه در «ادعای بی‌طرفی»، بلکه در «اجرای یکسان قوانین» برای همه نهفته است. رئیس فیفا بر سر دو راهیِ دشواری ایستاده است: یا ادامه مسیرِ اغواگرانه پیوند با سیاست برای حفظ ثروت، که در نهایت به فروپاشی اعتبار سازمان منجر می‌شود، یا بازسازی بنیادین ساختارها برای بازگشت به روح اولیه فوتبال.
فیفا برای زنده ماندن باید بپذیرد که عدالت ورزشی، تنها زمانی مقدس باقی می‌ماند که «قانونِ بازی» همواره بر «اراده‌ سیاست‌مداران» پیروز باشد.

در حاشیه مجمع عمومی و سالیانه هیات پزشکی ورزشی آذربایجان غربی، دفتر اداری و مرکز فیزیوتراپی هیات با حضور دکتر غلامرضا نوروزی رییس فدراسیون پزشکی ورزشی افتتاح شدند.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی پزشکی ورزشی ایران، در این مراسم که سجاد بیرامی مدیرکل ورزش و جوانان آذربایجان غربی، کیومرث ایراندوست مدیرکل سابق استان و رئیس هیات بدنسازی، دکتر جنگی اقدم رئیس هیات پزشکی ورزشی و ناصر اشکانی مسئول کمیته امور استان های فدراسیون حضور داشتند، این دو ملک اختصاصی هیات با مساعدت فدراسیون پزشکی ورزشی به بهره برداری رسیدند.

یادآور می شود، با همت فدراسیون پزشکی ورزشی هم اکنون کلیه هیات های پزشکی ورزشی استا ها دارای ملک اختصاصی انگلیسی برای همه هستند و برنامه توسعه زیرساخت‌های پزشکی ورزشی در سطح کشور همچنان ادامه دارد.

برای مشاهده گزارش تصویری اینجا کلیک کنید.

مهندسی برای مدیریت یا مدیریت برای ورزش؟

سال‌هاست که هر بار انتخابات فدراسیون‌های ورزشی برگزار می‌شود، بحث «مهندسی انتخابات» نیز دوباره بر سر زبان‌ها می‌افتد. نامزدها اعتراض می‌کنند، جامعه ورزش سؤال می‌پرسد، نمایندگان مجلس تذکر می‌دهند و سازمان بازرسی کل کشور نیز در مقاطع مختلف به موضوع ورود می‌کند؛ اما با گذشت سال‌ها، همچنان همان چرخه تکرار می‌شود و این پرسش بی‌پاسخ می‌ماند که چرا با وجود این همه انتقاد، تغییر محسوسی در روند انتخابات به چشم نمی آید؟
واقعیت این است که انتخابات فدراسیون‌ها تنها انتخاب یک رئیس نیست؛ بلکه بخشی از پازل بزرگ مدیریت ورزش کشور است. هر چهار سال یک‌ بار انتخابات کمیته ملی المپیک برگزار می‌شود و در همین فاصله، دوره ریاست بسیاری از فدراسیون‌ها نیز به پایان می‌رسد. رؤسای فدراسیون‌ها اعضای مجمع کمیته ملی المپیک هستند و آرای آنان در انتخاب رئیس و دبیرکل کمیته نقش تعیین‌کننده دارد. به همین دلیل، این تصور در میان بسیاری از اهالی ورزش شکل گرفته که ترکیب مدیریت فدراسیون‌ها می‌تواند بر نتیجه انتخابات کمیته ملی المپیک نیز اثرگذار باشد. به همین علت، رقابت برای کسب کرسی ریاست کمیته ملی المپیک از سال‌ها قبل آغاز می‌شود. هر جریان مدیریتی تلاش می‌کند با ایجاد ارتباط نزدیک‌تر با رؤسای فدراسیون‌ها، شانس خود را برای انتخابات آینده افزایش دهد. در آس بلاگ چنین فضایی، این نگرانی بوجود می آید که تصمیمات مدیریتی بیش از آنکه بر پایه توسعه ورزش باشد، تحت تأثیر ملاحظات انتخاباتی قرار گیرد.
نکته قابل تأمل، نقش دبیران کل‌ کمیته ملی المپیک در ادوار مختلف، از گذشته تا امروز، است. دبیرکل باید محور برنامه‌ریزی برای موفقیت ورزشکاران، ارتقای جایگاه بین‌المللی ورزش ایران و هماهنگی میان فدراسیون‌ها باشد، اما این برداشت در بخشی از جامعه ورزش وجود دارد که گاهی بخش قابل توجهی از انرژی مدیریت صرف جلب رضایت رؤسای فدراسیون‌ها می‌شود؛ زیرا همین رؤسا در آینده درباره رئیس و دبیرکل کمیته ملی المپیک رأی خواهند داد. از سوی دیگر، رقابتی پنهان میان وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک نیز شکل می‌گیرد. هر یک تلاش می‌کنند با اختصاص کمک‌های مالی، بودجه‌های ویژه، حمایت‌های بیشتر و امتیازات مختلف، رضایت فدراسیون‌ها را جلب کنند. این وضعیت این پرسش را به وجود می‌آورد که آیا بودجه‌های ورزشی صرفاً بر اساس شاخص‌های فنی، برنامه‌های توسعه‌ای و عملکرد فدراسیون‌ها توزیع می‌شوند یا ملاحظات انتخاباتی نیز در این تصمیمات اثرگذار است؟ در نهایت، بازنده اصلی این رقابت‌ها ورزشکاران هستند. آنچه باید اولویت نخست مدیران باشد، ارتقای استانداردهای تمرین، افزایش کیفیت اردوها، توسعه زیرساخت‌ها، حمایت از مربیان، استعدادیابی و کسب افتخار در میادین بین‌المللی است؛ نه رقابت برای حفظ یا کسب یک صندلی مدیریتی.
ورزش ایران به مدیرانی نیاز دارد که موفقیت خود را با تعداد مدال‌ها، توسعه ورزش پایه و رضایت ورزشکاران بسنجند، نه با تعداد آرایی که در انتخابات بعدی به دست می‌آورند. اگر هدف، پیشرفت ورزش کشور است، باید فرآیند انتخابات فدراسیون‌ها کاملاً شفاف، مستقل و به دور از هرگونه شائبه باشد و تخصیص بودجه نیز بر اساس شاخص‌های روشن، قابل ارزیابی و عادلانه انجام شود.
اعتماد، بزرگ‌ترین سرمایه ورزش است. اگر جامعه ورزش احساس کند که نتیجه انتخابات از پیش قابل پیش‌بینی است یا منابع مالی به ابزاری برای جلب حمایت انتخاباتی تبدیل شده‌اند، این سرمایه ارزشمند آسیب خواهد دید. امروز بیش از هر زمان دیگری، ورزش ایران به شفافیت، پاسخگویی، رقابت سالم و حاکمیت شایسته‌سالاری نیاز دارد؛ زیرا آینده ورزش با قهرمان‌پروری ساخته می‌شود، نه با مهندسی انتخابات.

اعلام جزئیات 3 قرارداد جدید پرسپولیس به فرابورس

پرسپولیس جزئیات سه قرارداد جدید خود (از اجاره زمین شماره ۳ آزادی تا مرمت چمن کاظمی) را به فرابورس اعلام کرد.

شرکت فرهنگی ورزشی پرسپولیس در راستای الزامات افشای اطلاعات ناشران بورسی، طی نامه‌ای از سوی مدیرعامل این باشگاه به مدیریت نظارت بر ناشران فرابورس ایران، جزئیات سه قرارداد مرتبط با زیرساخت‌های ورزشی باشگاه را منتشر کرد. این افشا شامل قرارداد اجاره سالن بدنسازی، اجاره زمین شماره ۳ مجموعه ورزشی آزادی و قرارداد مرمت و نگهداری زمین چمن ورزشگاه شهید کاظمی است.
بر اساس نامه ارسالی، باشگاه پرسپولیس اعلام کرده است این اطلاعات در تکمیل افشای قبلی و به‌منظور شفاف‌سازی بیشتر درباره قراردادهای منعقده در اختیار فرابورس قرار گرفته است.

قرارداد ۴.۱۵ میلیارد تومانی برای مرمت چمن شهید کاظمی

یکی از مهم‌ترین قراردادهای اعلام‌شده توسط این باشگاه در سامانه کدال، مربوط به مرمت، نگهداری، بهسازی و ارتقای کیفیت زمین چمن طبیعی ورزشگاه شهید کاظمی است. طبق اطلاعات منتشرشده، این قرارداد با شخص حقیقی(مجید حبیبون) منعقد شده و از ۵ تیر ۱۴۰۵ تا ۵ دی ۱۴۰۵ (به مدت 6 ماه و با قابلیت تمدید) اعتبار دارد.
موضوع قرارداد، ارائه خدمات فنی، اجرایی و مدیریتی برای نگهداری، اصلاح ساختار و آماده‌سازی زمین چمن ورزشگاه شهید کاظمی عنوان شده و ارزش آن ۴ میلیارد و ۱۵۰ میلیون تومان است. پرداخت‌ها نیز پس از ارائه صورت‌وضعیت، تایید فنی و تایید نهایی کارفرما انجام خواهد شد.

اجاره یک‌ساله زمین شماره ۳ آزادی

پرسپولیس همچنین در نامه‌ای که به شرکت فرابروس ایران ارسال کرده و در سامانه کدال آن را افشا نموده، جزئیات قرارداد اجاره زمین چمن طبیعی شماره ۳ مجموعه ورزشی آزادی را منتشر کرده است.
بر اساس این قرارداد، باشگاه پرسپولیس به عنوان مستاجر، این زمین را به همراه تمامی امکانات موجود برای مدت یک سال شمسی از اول مرداد ۱۴۰۴ تا ۲۹ تیر ۱۴۰۵ در اختیار گرفته است. مبلغ این قرارداد ۱۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان اعلام شده که تاکنون یک میلیارد تومان از آن پرداخت شده است.

قرارداد اجاره سالن بدنسازی

سومین قرارداد افشاشده توسط قرمزهای پایتخت به اجاره سالن بدنسازی مجموعه شهید درفشی‌فر اختصاص دارد. مطابق اطلاعات منتشرشده، این قرارداد میان پرسپولیس و جعفر شعبانی منعقد شده است و از اول شهریور ۱۴۰۴ تا ۳۰ مرداد ۱۴۰۵ اعتبار دارد.
موضوع قرارداد، اجاره سالن بدنسازی به همراه تاسیسات، تجهیزات و امکانات مرتبط بوده، و ارزش آن ۷ میلیارد و ۷۸۶ میلیون تومان اعلام شده است. همچنین تاکنون یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان از مبلغ قرارداد پرداخت شده است.

اهمیت افشای قراردادها برای سهامداران

با توجه به نامه باشگاه پرسپولیس به شرکت فرابروس و انتشار آن در سامانه کدال مطابق الزامان سازمان بورس، افشای این قراردادها از چند منظر برای سهامداران و فعالان بازار سرمایه اهمیت دارد.
نخست آنکه انتشار جزئیات قراردادها در سامانه کدال، نشان‌دهنده حرکت باشگاه پرسپولیس در مسیر شفافیت اطلاعاتی و رعایت الزامات ناشران بورسی است؛ موضوعی که یکی از مهم‌ترین مطالبات سهامداران از شرکت‌های پذیرفته‌شده در بازار سرمایه محسوب می‌شود. از سوی دیگر، بررسی ارقام این قراردادها نشان می‌دهد پرسپولیس در حال سرمایه‌گذاری بر دارایی‌های عملیاتی و زیرساخت‌های ورزشی خود است. هزینه‌کرد برای نگهداری چمن، اجاره زمین تمرین و تجهیز سالن بدنسازی، اگرچه در کوتاه‌مدت به‌عنوان هزینه عملیاتی در صورت‌های مالی ثبت می‌شود، اما در بلندمدت می‌تواند کیفیت تمرینات، کاهش آسیب‌دیدگی بازیکنان و افزایش بهره‌وری فنی تیم را به همراه داشته باشد؛ عواملی که در نهایت بر عملکرد ورزشی و حتی درآمدهای باشگاه اثرگذار خواهند بود.
نکته قابل توجه دیگر، تداوم وابستگی باشگاه به اجاره شهر موزیک زیرساخت‌های ورزشی است. ارقام اعلام‌شده برای اجاره زمین تمرین و سالن بدنسازی نشان می‌دهد پرسپولیس همچنان فاقد مالکیت کامل بر بخش مهمی از زیرساخت‌های مورد نیاز خود است و هر سال باید منابع قابل توجهی را صرف اجاره اماکن ورزشی کند.
این موضوع از منظر اقتصاد ورزش، اهمیت سرمایه‌گذاری در ایجاد و تملک زیرساخت‌های اختصاصی را بیش از پیش نمایان می‌کند؛ اقدامی که می‌تواند در بلندمدت هزینه‌های جاری باشگاه را کاهش داده و ارزش دارایی‌های آن را افزایش دهد.

آیا اینفانتینو جانشین گوترش می‌شود؟

گزارش‌های اخیر رسانه‌های بین‌المللی از جمله واشنگتن‌پست، پرده از گمانه‌زنی سیاسی دور از انتظاری برداشته است که احتمال نامزدی جیانی اینفانتینو، رئیس فعلی فیفا، برای پست دبیرکلی سازمان ملل متحد با حمایت مستقیم دونالد ترامپ را مطرح می‌کند. این خبر که در آستانه تغییر و تحولات مدیریتی در نیویورک مطرح شده است، پرسش‌های جدی را پیرامون تغییر رویکرد سازمان ملل از دیپلماسی کلاسیک به مدیریتِ تجاری اجرایی ایجاد کرده است. نزدیکی این دو چهره تنها انگلیسی برای همه یک همگرایی سیاسی ساده نیست، بلکه ریشه در امتیازات و خوش‌خدمتی‌های بحث‌برانگیزی دارد که اینفانتینو به ترامپ ارائه کرده است. مخصوصا جنجال اخیر در جریان جام جهانی ۲۰۲۶ که در آن اینفانتینو با نادیده گرفتن کارت قرمز یکی از بازیکنان تیم ملی آمریکا، اجازه داد، این بازیکن در بازی حساس بعدی نیز حضور یابد، اقدامی که به معنای واقعی کلمه، گامی در جهت جلب رضایت و تقویت جایگاه سیاسی ترامپ در سطح جهانی تلقی شد. حامیان اینفانتینو، از جمله پائولو زامپولی، نماینده ویژه ترامپ، استدلال می‌کنند که توانایی اینفانتینو در مدیریت بیش از ۲۰۰ فدراسیون ملی در فیفا، او را به گزینه‌ای ایده‌آل برای هدایت ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل تبدیل کرده است؛ در واقع، این دیدگاه به دنبال تکنوکراتیزه کردن سازمان ملل است تا جایی که مهارت‌های لابی‌گری، مدیریت بحران‌های مالی و سازماندهی رویدادهای بزرگ، جایگزین پیشینه‌های دیپلماتیک سنتی شود. با این حال، مسیر اینفانتینو تا رسیدن به طبقه سی‌وهشتم ساختمان سازمان ملل پر از موانع است؛ مهم‌ترین آن‌ها سد وتوی پنج عضو دائم شورای امنیت است که برخلاف ساختار فیفا، در سازمان ملل حرف آخر را می‌زنند و بعید به نظر می‌رسد که حتی برخی متحدان اروپایی آمریکا، به راحتی به گزینه‌ای که برچسب نامزد ترامپ را بر پیشانی دارد، چراغ سبز نشان دهند. علاوه بر این، حضور رقبای اینفانتینو همچون میشل باچلت و رافائل گروسی که دارای کارنامه سیاسی و دیپلماتیک ملموس هستند، نشان می‌دهد که گذار از یک چهره ورزشی به دیپلمات ارشد جهان، چالشی بزرگ برای اعتبار سازمان ملل در عرصه‌های ژئوپلیتیک خواهد بود. ورای بحث توانمندی‌های اینفانتینو، این رویکرد نشان‌دهنده یک تغییر استراتژیک از سوی ترامپ است که به دنبال چهره‌ای است که نه لزوما در چارچوب‌های سخت دیپلماتیک محصور باشد، بلکه بتواند به عنوان یک مدیر اجرایی همسو با منافع واشنگتن، سازمان ملل را به نهادی منعطف‌تر تبدیل کند. در نهایت، اگرچه اینفانتینو در جام جهانی ۲۰۲۶ نشان داد که به خوبی زبان ارتباط با قدرت‌های سیاسی را می‌فهمد، اما دبیرکلی سازمان ملل میدانی به مراتب پیچیده‌تر از زمین فوتبال است و انتخاب او، اگر به واقعیت بپیوندد، نه تنها یک تغییر مدیریتی، بلکه یک زلزله ساختاری در دیپلماسی چندجانبه‌ گرایانه جهان خواهد بود.

کیپ‌ورد؛ تیمی که قلب جهان را برد!

گاهی در فوتبال، قهرمان کسی نیست که جام را بالای سر می‌برد؛ قهرمان واقعی، تیمی است که پس از پایان مسابقه، میلیون‌ها نفر ایستاده برایش دست می‌زنند.

جام جهانی ۲۰۲۶، جام شگفتی‌ها بود؛ تورنمنتی که با حضور ۴۸ تیم، فرصت دیده شدن را به ملت‌هایی داد که سال‌ها پشت دروازه‌های فوتبال جهان ایستاده بودند. در میان تمام این شگفتی‌ها، هیچ داستانی به اندازه کیپ‌ورد دل فوتبال را نبرد.
کشوری کوچک، متشکل از چند جزیره در اقیانوس اطلس، با جمعیتی حدود ۶۰۰ هزار نفر؛ کشوری که شاید بسیاری از علاقه‌مندان به فوتبال تا پیش از این جام، حتی جای آن را هم بر روی نقشه نمی‌دانستند. اما امروز، نام کیپ‌ورد نه روی نقشه، بلکه در حافظه فوتبال جهان ثبت شده است.
آن‌ها برای پر کردن جدول مسابقات نیامده بودند؛ بلکه آمده بودند تا ثابت کنند رؤیا، مرز جغرافیایی نمی‌شناسد.
شاید عجیب‌ترین بخش داستان کیپ‌ورد، خارج از زمین فوتبال لایسنس رایگان نود32 رقم خورد. یکی از بازیکنان این تیم، روبرتو «پیکو» لوپس، سال‌ها در ایرلند زندگی و فوتبال بازی می‌کرد. دعوت او به تیم ملی کیپ‌ورد نه از طریق یک استعدادیاب، بلکه با پیامی در لینکدین؛ همان شبکه‌ای که بیشتر برای کاریابی و ارتباطات حرفه‌ای شناخته می‌شود، انجام شد. او در ابتدا تصور کرد این پیام واقعی نیست و پاسخی نداد، اما همان دعوت غیرمنتظره، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد و او را به عضوی از تیمی تبدیل کرد که در جام جهانی ۲۰۲۶ احترام و تحسین میلیون‌ها عاشق فوتبال را برانگیخت. گاهی فوتبال ثابت می‌کند که بزرگ‌ترین داستان‌ها، از ساده‌ترین اتفاق‌ها آغاز می‌شوند.
وقتی قرعه، آرژانتین را در همقابل کیپ‌ورد قرار داد، تقریباً همه نتیجه را از پیش نوشته بودند. تیمی که در یک سوی میدان، قهرمان جهان و لیونل مسی را داشت و در سوی دیگر، تیمی که نخستین حضورش در جام جهانی را تجربه می‌کرد. اما فوتبال، زیباترین داستان‌هایش را زمانی می‌نویسد که منطق کنار می‌رود. در قلب این داستان، مردی ایستاده بود که تمام دنیا نامش را حفظ کرد؛ ووزینیا.
دروازه‌بانی که هر بار توپ به سمت دروازه‌اش می‌آمد، انگار تمام مردم دنیا پشت سر او ایستاده بودند. واکنش‌هایش، خروج‌هایش، آرامشش و اعتمادبه‌نفسی که در سخت‌ترین لحظات داشت، او را به یکی از چهره‌های فراموش‌نشدنی جام جهانی تبدیل کرد.
مهم‌ترین قاب، جایی بود که لیونل مسی در موقعیتی تک‌به‌تک قرار گرفت؛ لحظه‌ای که میلیون‌ها نفر انتظار داشتند توپ به تور برسد، اما ووزینیا با واکنشی استثنایی، یکی از به‌یادماندنی‌ترین مهارهای جام را رقم زد. شاید آن صحنه فقط یک سیو بود، اما برای مردم کیپ‌ورد، معنای آن بسیار بزرگ‌تر از یک مهار ساده بود؛ آن لحظه، غرور یک ملت را به نمایش گذاشت.
اما شاهکار ووزینیا تنها به آن مهار تک‌به‌تک ختم نشد. در یکی دیگر از حساس‌ترین صحنه‌های مسابقه، ضربه ایستگاهی تماشایی لیونل مسی که بسیاری آن را گل حتمی می‌دانستند، با پروازی خیره‌کننده توسط دروازه‌بان کیپ‌ورد دفع شد؛ واکنشی که از همان لحظه در میان رسانه‌ها و کارشناسان، به‌عنوان یکی از زیباترین و ماندگارترین مهارهای جام جهانی ۲۰۲۶ مورد تحسین قرار گرفت. در روزی که همه منتظر هنرنمایی فوق‌ستاره آرژانتین بودند، این بار دروازه‌بانی از کشوری کوچک بود که نگاه جهان را به خود خیره کرد.
هر بار که دوربین روی سکوها می‌رفت، می‌شد فهمید دنیا دیگر فقط طرفدار آرژانتین نیست. هزاران نفر، حتی هوادارانی که با پیراهن سفید و آبی آسمانی آرژانتین به ورزشگاه آمده بودند، با هر مهار دروازه‌بان کیپ‌ورد از جا برمی‌خاستند و او را تشویق می‌کردند. فوتبال، آن شب مرز رنگ‌ها را شکست.
اما شاید زیباترین داستان، بیرون از مستطیل سبز رقم خورد.
ووزینیا آرزو داشت مادرش از نزدیک بازی او را در جام جهانی ببیند. این آرزو، با همراهی فدراسیون فوتبال کیپ‌ورد و بازتاب رسانه‌ای، محقق شد و مادرش خود را به ورزشگاه رساند. دوربین‌ها بارها روی چهره او مکث کردند؛ مادری که نه با هیجان اغراق‌آمیز، بلکه با وقار، آرامش و غروری وصف‌ناشدنی فرزندش را تماشا می‌کرد.
گاهی برای شناخت یک انسان، کافی است به چهره مادری نگاه کنی که او را بزرگ کرده است.
می‌گویند پشت هر پسر موفق، مادری ایستاده که سال‌ها بی‌صدا جنگیده است. شاید به همین دلیل است که می‌گویند اگر مادری ملکه باشد، فرزندش می‌تواند پادشاه قلب‌ها شود.
ووزینیا فقط دروازه‌بان خوبی نبود؛ او رهبر تیمش بود. پس از مسابقه، بیش از آنکه درباره مهارهای خودش صحبت کند، از هم‌تیمی‌هایش گفت. از اینکه بازیکنان کیپ‌ورد نیز کیفیت حضور در باشگاه‌های بزرگ دنیا را دارند و امیدوار است این جام، نگاه استعدادیاب‌ها را به سمت آن‌ها تغییر دهد. این حرف‌ها، شخصیت مردی را نشان می‌داد که موفقیت را فقط برای خودش نمی‌خواست.
کیپ‌ورد فقط با دروازه‌بانش تاریخ نساخت. گل تماشایی این تیم به آرژانتین؛ شوتی دقیق و قدرتمند از حوالی گوشه محوطه جریمه که با عبور از دستان دروازه‌بان آرژانتین به تور نشست، نیز از صحنه‌هایی بود که تا سال‌ها در ذهن علاقه‌مندان فوتبال باقی خواهد ماند. بسیاری از تحلیلگران، آن را در میان زیباترین گل‌های جام جهانی ۲۰۲۶ قرار دادند؛ گلی که نشان داد بازیکنان کیپ‌ورد فقط برای دفاع کردن به این رقابت‌ها نیامده‌اند، بلکه شجاعت خلق لحظه‌های بزرگ را نیز دارند. در پایان مسابقه، بازیکنان کیپ‌ورد روی چمن نشستند؛ خسته، اما نه شکست‌ خورده.
ووزینیا اجازه نداد که اشک، تصویر پایانی آن‌ها باشد. یکی‌یکی هم‌تیمی‌هایش را بلند کرد؛ گویی می‌خواست به آن‌ها بگوید: «شما چیزی را باختید که روی تابلو نوشته می‌شود، اما چیزی را بردید که در قلب مردم دنیا ثبت خواهد شد.»
شاید نتیجه مسابقه به سود آرژانتین ثبت شد، اما یکی از زیباترین تصاویر آن شب، آغوش لیونل مسی و ووزینیا بود؛ احترامی که یک اسطوره به مردی نشان داد که با عملکردش احترام تمام دنیای فوتبال را به دست آورده بود. در فوتبال، احترام را نمی‌توان خرید؛ باید آن را با شخصیت، تلاش و شرافت به دست آورد.
جام جهانی ۲۰۲۶، شگفتی‌های زیادی داشت، اما کیپ‌ورد چیزی فراتر از یک شگفتی بود. این تیم ثابت کرد که عظمت، به جمعیت یک کشور، وسعت خاک یا قدرت اقتصادی نیست؛ عظمت، در باور مردمانی است که با کمترین امکانات، بزرگ‌ترین رؤیاها را دنبال می‌کنند.
شاید سال‌ها بعد، خیلی‌ها قهرمان جام جهانی ۲۰۲۶ را به یاد بیاورند؛ اما مطمئن هستیم که هیچ عاشق فوتبالی، تیمی را که نتیجه را باخت اما قلب جهان را برد، فراموش نخواهد کرد.

ورزش مدارس در چم و خم واژه ای به نام ژیمنازیاد!

اگر چه در حال حاضر چیزی به نام ورزش در مدارس وجود نداشته و آنچه هم که وجود دارد، عایدی خاصی برای دانش اموزان ندارد، در عوض مسئولان ورزش دانش آموزی که باید همه تلاش آنها در خصوص احیای دوباره موضوع مهمی بنام ورزش در مدارس باشد، یکی دوسال است که دارند با تعامل با وزارت ورزش و جوانان کاری را انجام می دهند که بتوانند بظاهر حضور مقتدرانه ای در رقابت های باصطلاح ژیمنازیاد زیر 18 سال جهان در ریودوژانیرو داشته باشند و در این مسیر 10 فدراسیون ورزشی نیز برای هر نوع همکاری با مسئولان ورزش آموزش و پرورش اعلام آمادگی کرده اند! فدراسیون هایی که بعضا برای آنکه فعالیتی را برای خود در رده نوجوانان و جوانان تعریف کرده باشند، حضور در رقابت های ژیمنازیاد می تواند بنوعی عملکرد آنها را در این دو رده سنی توجیه کرده باشد.
رقابت هایی که نه تنها هیچ آورده ای برای ورزش مدارس ندارد، بلکه هزینه های هنگفتی را نیز در این مسیر بر بودجه کشور تحمیل می نماید. هزینه هایی که چنانچه صرف خرید وسایل و امکانات اولیه ورزشی و در اختیار گذاشتن آنها به مدارس شود، قطعا ثواب آن بیشتر از حضور در رقابت های ژیمنازیاد باصطلاح دانش آموزی خواهد بود. رقابت هایی که همه جامعه ورزش از کیفیت آن بدرستی آگاه بوده و هستند!
رقابت هایی که جلسات آن در شرایطی در وزارت ورزش و جوانان دارد برگزار می شود که مسئولان یک مدرسه در یکی از شهرهای شمالی کشور برای دراختیار قرار گرفتن چند توپ و چند راکت الان نزدیک به یک سال است که دارند تلاش می کند، اما هنوز هم هیچ اتفاقی برای در این خصوص آنها نیفتاده است که این تنها یک نمونه از آن همه مدارس فاقد امکانات است که ما از آن اطلاع داریم و شوریختانه کسی هم در ورزش دانش آموزی پاسخگو نیست! چرا که با آمدن احمد دنیامالی گویا مسئولان ورزش دانش آموزی فضا را مستعد دیده نصر بلاگ که تنها برای حضور خود در ژیمنازیادهای دانش آموزی تلاش کرده و برای خود سفر تعریف کنند. مسئولانی که شاید اصل واژه ورزش مدارس اولویت چندم آنها باشد.

جای تحلیل های فرهنگی، اجتماعی بازیهای جام جهانی خالی است

بازیهای جام جهانی فوتبال به آخرین بازیهای مرحله گروهی رسیده است. در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران ساعت های زیادی صرف مسائل کارشناسی و فنّی تیم های حاضر در جام جهانی شده است. از طرفی با توجه به اهمیت فوتبال برای مردم در همه زمینه های فنّی، فرهنگی و اجتماعی، متاسفانه وقت کافی برای تحلیلی مسائل فرهنگی، اجتماعی جام جهانی نشده است. هم بینندگان و هم مربیان و بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران باید سواد کافی در زمینه های فرهنگی و اجتماعی داشته باشند که این وظیفه در وهله اول به دوش صدا وسیما می دانلودینا باشد. به عنوان مثال همین بازی ایران و مصر، در کنفرانس خبری خبرنگار درباره LGBT از فوتبالیست ایرانی سوال می کند و ایشان فقط به همین نکته که این مسائل از حوزه فوتبال خارج است، اکتفا می کند و اساسا چیزی در چنته ندارد که در دهان خبرنگاری که این جنس سوالات را می پرسند، بزند. یا اینکه سرمربی تیم ملی ایران در مصاحبه بعد از بازی می گوید: خدا هم با ما سر ناسازگاری دارد. که همین جمله ایشان مورد سوءاستفاده و تسویه حساب دشمنان نظام و کشور قرار گرفته است. در صورتی که اگر در کنار تحلیل های فنّی به مسائل فرهنگی هم توجه شود، سرمربی تیم ملی و بازیکنان متوجه می شوند که خدا قرار نیست همه جا دست ما را بگیرد. اگر اینطور باشد که اساسا تلاش و فعالیت و برنامه ریزی بی معنا می شود. اگر این تحلیل ها در برنامه های صدا و سیما باشد مربیان و بازیکنان فقط نیمه خالی لیوان را نمی بینند بلکه به یاد می آورند که آن سیو علیرضا بیرانوند همان دست خدا بود. یا اشتباه فاحش مدافع بلژیک که در نهایت منجر به ده نفره شدن آن تیم شد و بار سنگینی را از روی دوش تیم ما برداشت، همه اش کار خدا بود.
بنابراین در صدا و سیما لازم است که در کنار تحلیل های فنّی، به مدت چند دقیقه کوتاه به مسائل فرهنگی، اجتماعی جام جهانی فوتبال نیز پرداخته شود تا هم مربیان و هم بازیکنان در بزنگاه ها پاسخ های قاطع تر و منطقی تری داشته باشند و هم بینندگان و شنوندگان نگاه حداقلی و تک بُعدی به این رشته پرمخاطب نداشته باشند.

شکست در دیداری که می توانستیم برنده باشیم!

تیم ملی والیبال ایران در دیداری که می توانست برنده باشد برای چهاردهمین مرتبه از فرانسه شکست خورد.
زمانی که ترکیب تیم میزبان خوانده شد، حصور چند جوان کم نام و نشان مانند ترگای، هنو، ماتیاس و … ما را به پیروزی امیدوارتر ساخت خصوصأ از ست دوم که پوریا خانزاده جانشین شریفی شد و تیم ما زوم اپک در سرویس و حمله قوام گرفت.
فرانسه در بازی با تیم والیبال ایران بسیار با بر نامه بازی کرد. آنها علیرغم حضور مرد محوری خود یعنی کلونت در هیچ صحنه ای چشم از جوان های خود برنداشتند تا مشخص شود که توجه به استعداد ها برای آنها اقدامی نمایشی نیست. در دیدار با فرانسه تیم والیبال ایران در دو ست با توپ گری های عالی محمدرصا حصرت پور و میدانداری علی حق پرست جانی دوباره گرفت، ضمن اینکه محمد ولیزاده و یوسف کاطمی نیز شارژ شدند. اما این تیم که خوب هم بازی کرد بازیکنانی مانند بریزارد(پاسور), وکلونت را کم داشت. بریزارد بهترین پاسور المپیک با پنجه هایش ساختمان می ساخت تا ‌نقش کلیدی فوق ستاره ها در ورزش های گروهی هم جلوه کند.
با همه این اوصاف ۳ بر ۲ به فرانسه، تیمی که دیگر در حد و اندازه قهرمان المپیک نیست، باختیم تا به یک امتیاز بازی دلخوش باشیم. غافل از اینکه در مسابقات رسمی ملی به نتیجه امتیاز می دهند نه جرقه های موسمی! با این ره آورد ساعت ۱۸ امروز باید با آمریکا بازی کنیم. یانکی ها سال گذشته تیم سوم خود را به میدان آورده بودند و ۳ بر ۲ هم از ما شکست خوردند. اما در فهرست امروز کارچ کرالی بازیکن بزرگ قرن بیستم و سرمربی جدید آمریکایی ها نام‌هایی مانند کریستنسن، اندرسن، مایکا و جندریک را در ترکیب خود قرار داده است. بهرحال باید منتطر ماند و دید که آیا آنها از مردان‌کلیدی خود استفاده می کنند یا ‌به مانند فرانسه به استفاده از جوانترهای خود اهتما‌م دارند.

آقای فدراسیون فوتبال، آقای استقلال از شرایط علی جباری و علی جباری ها خبر دارید؟!

در هیاهوی جام جهانی و اخذ ویزای برخی از دوستان علاقه مند سفر به آمریکا خبردار شدیم که علی جباری پیشکسوت ارزشمند فوتبال ایران و استقلال تحت یک عمل جراحی قرار گرفته است. برای اطلاع از صحت و سقم این خبر بسراغ نادر فریادشیران رئیس کمیته پیشکسوتان رفتیم تا از زبان ایشان تیونینگ خودرو در جریان امور قرار بگیریم.

نادر فریادشیران ضمن تائید این خبر گفتند که به همراه تنی چند از پیشکسوتان استقلال در بیمارستان به عیادت علی جباری رفته و از همسر و نوه ایشان جویای احوالات علی جباری شده اند.
فریاد شیران گفت: علی جباری عمل جراحی سختی را پشت سرگذاشته و خدا را شکر از بخش مراقبت های ویژه به بخش عمومی آمده اند و در حال حاضر نیز با تائید پزشکان شرایط خوبی را دارند.
فریادشیران در ادامه خطاب با علی تاجرنیا مرد همه کاره استقلالی ها گفت: ما در استقلال بزرگتر از علی جباری و چندتن دیگر نداریم و این از انصاف به دور است که توسط باشگاه هیچ توجهی به آنها نشود.
فریادشیران افزود: متاسفانه امروز کمیته پیشکسوتان باشگاه استقلال را چند جوان اداره می کنند که نمی دانند استقلال میراث علی جباری و علی جباری ها به آنهاست.
فریادشیران در پایان در خصوص فدراسیون فوتبال و نقش حمایتی آنها از بزرگان فوتبال ایران هم گفت: متاسفانه آقایان سخت در تلاش برای گرفتن ویزای آمریکا هستند و فوتبال داخلی را بطور کل فراموش کرده اند. هرچند که از آنها هم برای پیشکسوتان فوتبال هیچ آبی گرم نمی شود و این را نیز آقایان بدفعات نشان داده اند.